mikiblog Witam/Benvenuti

komentarze (0) | dodaj komentarz

,,Ostatni ludożerca"

Zjadłbym Cie jak cukierek

rozwijając papierek

odgryzając Ci każdy paznokieć

Czy byłbym ludożerca

połykając opuszek

rozgryzając warkocze rumiane

chrupiąc uszka cieniutkie

w kanapeczce z powieki

Nie, nie zrobiłbym tego

bo Cie wole mieć świeższą

i cieplutka zachować na potem

,,Zachować młodość"

Chce zachować młodość

ostatnie jej krople wysączyć do końca

przez cieniutką rurkę beztroski

przez palce mojej dłoni

poprzecieranych wrzecionowatymi rowkami labiryntów

prowadzących ku apokalipsie

Chce porzucić czasoprzestrzeń

alfę i omegę codzienności

Maskę zakładaną by niezdemaskowano zrzucić

niech roztrzaska sie na marmurowej posadzce obłudy

by nieprzypominać

kropli porannej rosy

ona spływając, sacząs się - znika

nie nawilżając nawet  gleby

,,Ona"

Ona kąśliwa, drapieżna

karmelowa modliszka

odgryzłem jej główkę

wylało sie nadzienie

kawowa rozkosz

Spływając

oblepiła mi przełyk

przełykając straciłem ją na zawsze!

                                                                                     ,,Muzyka"

Taniec pozy pozytywne

Muzyka

Miłość siła niedorzeczna

Rytmika

Życie walka nieustanna

Solisty

Koncert krotka chwila szczęścia

Artysty

komentarze (2) | dodaj komentarz

Dziekuje za porownianie do mistrza, ale ta podobnosc to tylko pozorna, wynikla z formy slowa uzytego i doslownie przywolanego wyrazu forma. Zajme sie Toba, bo ostatni wpis skomentuje swoim wpisem. Taka operacja na zywym oganizmie. Powtorze slowa Kasi, im dluzej bedziesz sie zastanawial, rozwazal i planowal tym bardziej i dluzej bedziesz sie czul niegotowy....wiem cos o ale wiem tez ze sobie poradzisz. Arts vivendi nas zmusza, arts vivendi pogania. Czasami napisanie tych najprostszych slow jest bardzo trudne, trudne do niepokonania. Niepokonanie z kolei rodzi w nas poczucie beznadziejnosci wlasngo polozenia.

komentarze (4) | dodaj komentarz

Rosne, z wycagnietymi nogami w wannie dotykajac palcami emaliowanej zatyczki dysz hydromasazu. Stracilem siebie, kawalek mnie znika wraz ze splywajaca woda w sitku rury kanalizacyjnej. Emocjonalnie niedomkniety, niegotowy, przegotowany i kiepski. Niedorosly, zamykamlem sie w wesolosciach chwili i powierzchownej obserwacji, estetycznej kastracji. Pozostawalem tam, z reka zanurzona w formie. Forma formalnie przeminela a ja zostalem. Popelnilem wiele ruchow, falszowalem siebie innymi. Znowu nie wstane do pracy. Pytam sie po co?

komentarze (1) | dodaj komentarz

 

http://www.youtube.com/watch?v=KmdT5aNx51I&feature=related

komentarze (0) | dodaj komentarz